Гофман, Эрнст Тэадар Амадэй - Дон-Жуан

Эрнст Тэадор (Вільгельм) Амадэй Гофман (ням. Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, першапачаткова Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann, 1776–1822) — нямецкі пісьменьнік, кампазытар і літаратурны крытык, адзін з найвыбітнейшых прадстаўнікоў нямецкага рамантызму. Ягоныя творы спалучаюць фантастыку, іронію, псыхалягічную глыбіню і гратэск, часта размываючы мяжу паміж рэальнасьцю і ўяўленьнем. Проза Гофмана істотна паўплывала на эўрапейскую літаратуру, музыку і традыцыю фантастычнай і гатычнай прозы.

Апавяданьне «Дон-Жуан» (Don Juan, 1813) пераасэнсоўвае легендарны вобраз Дон-Жуана праз прызму музыкі. Апавядальнік прысутнічае на пастаноўцы опэры Моцарта Don Giovanni і сустракае таямнічую жанчыну, якая нібыта ўвасабляе дух Донны Анны. Твор дасьледуе тэмы мастацтва, ілюзіі, страсці і пераўтваральнай сілы музыкі, паказваючы характэрнае для Гофмана перапляценьне рэальнасьці і мастацкай уяўнасьці.

Выданьне таксама ўключае прадмову пра творчасьць Гофмана, напісаную беларускім перакладчыкам і пісьменьнікам Васілём Сёмухам (1936–2019). У ёй ён разважае пра фантазійныя і духоўныя сувязі паміж мастакамі розных эпох, праводзячы своеасаблівую лінію Моцарт — Гофман — Майрынк, а таксама адзначае нечаканую, але глыбокую блізкасьць паміж Гофманам і пісьменьнікам Уладзімірам Караткевічам (1930–1984). Сёмуха падкрэсьлівае, што Караткевіч прызнаваўся ў сваёй любові да Гофмана, а яго ўплыў можна заўважыць у іроніі, сарказьме, гратэску і лірычнай казачнай манеры аўтара.